روزگاری تمساحی به گاوی حمله کرد . گاو چون در پی چرای خود بود و جز به سبزی علفها به چیزی فکر نمی کرد ٬ گول خوش خط و خالی سبزی پشت تمساح را خورد . گاو بیچاره عاشق این علف جدید شد .. و از خوردن علف خودش دست کشید و به سراغ  سبزی نو و تازه رفت ... که به یک باره تمساح دهان باز کرد  و خواست به گاو بیچاره حمله کنه :

گاو گفت ای علف خوش خط و خال

من سوی تو آمدم عاشق مآب

خوشی و خرمی را بهر تو بردم ز یاد

پس چه نامرد بودی و سبزی ات به باد

گفت تمساح : نیست بهر تو مشکلی

نامت گاو است و بدان مفتخری

تمساح به او حمله کرد و جگر گاو هوس باز را به دندان کشید ... اما گاو خوشبخت با کسب تجربه ای شیرین از آنجا بگریخت . گرچه دل و جگری نداشت ..اما حاصل اعتماد به علف و هوس را خوب درک کرد .

چندی بگذشت و روزی گاو با گله خویش به سوی مرداب حرکت کرد و گفت : دوستان مراقب هر علفی باشید . بعضی از آنها دندان دارند . تمساح نگون بخت که طعم جگر گاو زیر دندانش بود پیش خویش گفت : گاو ٬ گاو است . سراغ دیگری میروم . تا حمله کرد ... لگدی از گاو خورد و بر زمین افتاد . گاوها گرد علف دندان دار جمع شدند و قصد جان وی کردند . تمساح به گاو بی دل و جگر ما پناه برد که :

ای گاو زیبا ٬ من گر بر جگرت حمله کردم

بی قصد و بی اراده و از روی تینتم بود

اشک از چشمان تمساح سرازیر گشت و  گفت :

من علف بوده ام و خواستم دندانم را به تو نشان دهم . جگر تو به دندانم گیر کرد و کنده شد و الا من خوراک تو ام و تو بزرگی و من حقیر. به دستهای کوچکم بنگر ! اشک ریخت و طلب آمرزش کرد :

گاو بگفتا :

 مرا گاو نامیدند چون شیر و گوشتم

سمم و دمم و زبانم به کام مردمم

نیست  برایم جز طلبی از علفم

علفم گر سبز باشد ٬ زبان سرخ دهم به او

گر دندان در آورد جگر دهم به او

اشک تمساح را جز خود وی کسی باور نکند

لیک گر جگر کم است تورا ٬ این دل و  این عقل

تمساح خجول گشت و گفت : من نباید در قبای علف بر تو ای بزرگ ظاهر می شدم . باید دندان باز می کردم و ذاتم را نشانت می دادم . آنگونه که شناختمت ..اینقدر بزرگ هستی که همه وجودت را به شکارچی صدیق دهی ... گر اشک ریختم ٬ باز هم از سر نیرنگ و فریب بود .

صداقتم در ذات و ذاتم بد است

ای گاو ... تو گاوی و سرفراز . من تمساحم و سر به گناه .

نتوان ز شکارچی بودن دست کشید . ولی می توان از نیرنگ و فریب دست کشید .

تمساح خندید و گاو اشک ریخت . تمساح به مرداب رفت و از ن پس گاوی شکار نکرد ..مگر در قالب شکارچی .

 

(مکان :گوشه آشپزخانه، درون سطل زباله حصیری ، کنار سینک ظرفشویی )

لامپ 1 : هی تو !

لامپ 2 : با منی؟

1: آره ، تو رو چرا انداختن اینجا ؟

2: ....(بعد کمی مکث) خوب بالاخره رسیدم آخر خط !

1: آخر خط ؟ منظورت چیه ؟

2:خوب می دونی امروز بعد از 2 سال که تو اتاق بودم و هر شب روشنم می کردند ،وقتی صبح کلید برقمو پسر کوچولوی خانواده زد ، دیه روشن نشدم .

1: آخی ، یعنی تو 2 سال اتاق رو روشن می کردی ؟ چه حس خوبی ...

 دو سال تموم ، شایدم بیشتر . حتی بزرگ شدن پسر کوچولو  خانواده رو روز به روز می دیدم .۲

1: کاش من جای تو بودم !

2:تو چرا اینجایی ؟ چه مدتی نصب بودی ؟

1:من....من...من رو امروز جای تو ستن ...اما ...

2: جای من ؟.... اما چی ؟

1:نمی دونم چرا روشن نشدم ، همه سیم هام سالمه.. اما از بدشانسی اینجوری شد..

2:چیز زیادی رو از دست ندادی

1: تو نمی دونی چی به من گذشته

2: از من که بدتر نبوده ، 2 سال تموم روشنت کنند ، از نورت استفاده کنند ... اما خاکی که روی شیشه ات نشسته رو پاک نکنند.

1: من فقط می خواستم روشن بشم ، از تو جعبه تاریکم در بیام.

2: از کی تو جعبه ای ؟

1: درست نمی دونم ، اما از 2 سال بیشتره

2: درست اندازه مدتی که من روشن بودم ، اما مگه بده که تو جعبه آروم و بدون هیچ الکتریسیته ای باشی ؟

1 : من تمام این 2 سال رو منتظر روزی مثل امروز بودم تا از جعبه بیرون بیام و بتونم مفید باشم ،اما اینجوری شد.

2:مفید باشی ؟ من 2 سال تموم به قول تو مفید بودم ، اما آخرش چی شد ؟ پرتم کردند قاطی زباله ها

1: من دوست داشتم حداقل این 2 سال ، تمام مدت روشن بودم ،نور خودم ، که برای پرتو افکنی اون ساخته شدم رو به همه عالمی که تو ازش بد می گی هدیه می کردم

2:اینا همش حرفه ، وقتی 2 سال تموم ، شب از شدت رما به خودت بسوزی و اتاق رو روشن کنی ، یک اتاق که هر روز تکرار می شد و صبح با اومدن آفتاب فراموش کنند که حتی لامپی هم بالای سرشونه ، می فهمی که مفید بودن یک چیز مسخرست !!

1:اما برای اون ساخته شدیم ! من می خوام تمام کاری رو که می تونم انجام بدم .. اینجوری خوشحال می شدم...اما حیف

2:تو خیلی هم خوش شانس بودی که حداقل 2 سال رو بیخود ، خودت رو صرف این آدمای بی مصرف کنی .

1: چرا می ی آدمای بی مصرف ؟

2:خوب ، بعد این همه خدمتی که بهشون کردم ، چون سوختم  ، انداختنم قاطی آشغالا ! مگه خودشون چیکار می تونن بکنند ؟

1: من که فکر می کنم تو خوش شانس بودی ، ولی خودت نمی خوای قبول کنی ..منو ببین ... حتی روشن نشدم !

2:من که روشن شدم چی ؟ ها ؟ ببین به چه روزی افتادم ! نمی خوام قاطی زباله ها باشم ،می خوام خودمو نابود کنم ..

1:نه ، چرا اینجوری می کنی ؟ خودت رو به در و دیوار نزن !

2:.... (بعد کمی تقلا ).....آه !

1:چی شد ؟

2:باورم نمی شه ! من ...من نسوخته بودم ! الان تنگستنم ریخت، چقدر بد شانسم...پس چرا صبح روشن نشدم !

1: تو که از روشن شدن واسه این آدما بدت می اومد ...

2:( سکوت)

مادر : چرا این لامپ ها رو تو سطل زباله انداختی ؟

پسر : آخه روشن نشدن

مادر: عزیزم آخه صبح برق نبود...برو بیارشون ببینیم کدوم کار می کنه !

  

روزگاری به این شعر علاقه وافری داشتم .درست یادم نیست شعرش مال کی هست . من اینو با صدای کوروش یغمایی بخاطر دارم . با این شعر با کسی دوست شدم . که در شرایط روحی بدی بود . چند صباحی رو با هم دوست بودیم .  یادآور خاطرات شیرینی هست ...تقدیم به تو خواننده ی عزیزم :